खेड्यात माझं एक पडकं घर होतं गवत कारविणे जसं रफू केलं होतं गळक्या गोठ्यात गाईचं वासरू हंबरत होतं दूरवर चरत असलेल्या गाईच्या आवाजानं  गाईच्या आवाजानं गुपून रपून ठेवलं होतं गवत राखून ठेवलं होतं खेड्यात माझं एक पडकं घर होतं घरासमोर एक बाभळीचं झाड होतं त्याला काटे असूनही ते शांत उभं होतं झाडाच्या फांदीवर पक्षाचे घरटं होतं काठात गुफर रपून ठेवलं होतं खेड्यात माझा एक पडकं घर होतं गवत कारुविने त्याला रफू केलं होतं घरासमोर एक मुंग्याचं वारूळ होतं त्यांना मी कधीच अलिप्त झालेलं पाहिलं नव्हतं पण काल परवा मुलाचं लग्न झालं त्यांनी आम्हाला लगेच अलिप्त केलं होतं खेड्यात माझा एक पडकं घर होतं पशु प्राणी फुल झाड एकत्र नांदत होतं मात्र माणसातील माणसं एकामेकापासून दूर होतं खेड्यात माझं एक पडकं घर होतं गवत कारविने जसं रफू केलं होतं. कवी :- सुदाम मदगे (किवळे,वडगाव मावळ जि. पुणे) ही कविता सुदाम मदगे यांची आहे, आणि ती खरंच खेड्याच्या जीवनाची, नैसर्गिक वातावरणाची आणि घराची आठवण अधोरेखित करते. मी थोडक्यात तिचा अर्थ आणि भावना समजावून सांगतो. कविता विश्लेषण: 1. खेड्यातील घराची आठवण कवी आपलं पडकं (सोपं, छोटे) ...